भित्यापाठी ब्रह्मराक्षस !

Category:

प्रतिक्रीया 

निलेश चा फोन आला आणि तो म्हणाला "अब्बे,ब्रेकिंग न्यूज". मी म्हटलं काय झालं बाबा आता? नाहीतरी पोल्ट्री मध्ये एका कोंबडीने मान टाकली की इतर सगळ्या कोंबड्या पटापट माना टाकतात त्याच गतीने आमचे मित्र कसली तरी लागण झाल्या प्रमाणे पटापट "कमिट" होत होते. मला वाटलं आता आणि कोण गेलं??...मनात पटकन उरलेल्या मित्रांचे चेहरे येवोनी गेले. पण त्यातल्या कुणा नराचे (पर्यायने नगाचे) अफेअर होईलसे असे कोणी शिल्लक नव्हते. मग मीच धीर न धरवल्याने विचारलं पटकन सांग बाबा कोणाचं ठरलं?
तो म्हणाला "अबे ठरलं नाही कोणाचं." मी म्हटलं मग? तसा तो म्हणाला "दिवा चा ऍक्सिडेंट झालाय !" मी जरा आश्चर्य चकित झालो आणि थोडा बेफिकिरही. कारण दिवाचा कसा काय ऍक्सिडेंट होणार? शक्यच नव्हतं ते. मला वाटलं खरचटलं बिरचटलं असेल. पण निलेश म्हणाला पायाचं हाड तुटलंय! रॉड टाकलाय. मग मात्र मी ते कसं शक्य असेल याचा विचार करु लागलो.
दिवा म्हणजे आमचा मित्र दिवाळकर. त्याचं नाव आम्ही दिवा ठेवलं होतं. अशाच शॉर्टफॉर्म्स चा एक किस्सा म्हणजे मी इंडियाला गेल्यावर कोणाला कधी भेट्णार आहे याचं वेळापत्रक बनवलं होतं.त्यात मी Nov 17th-Mala असं लिहून ठेवलं होतं. आमच्या मोठ्या बंधुराजांना आणि मित्रांना ती फाईल पाठवली. लोकांना माला कोण हा प्रश्न पडला. साल्याने कुठे सूत तर जुळवले नाही ना असे मित्र बोलू लागले. लाभले भाग्य आम्हास न ते..हे आमचे मित्र काही समजून घ्यायला तयार नव्हते. आमचा खुलासा Mala म्हणजे माझा इंजिनिअरिंगचा मित्र "माळाकोळीकर". त्याचं अख्खं नाव कुठे लिहित बसा म्हणून फक्त Malaच लिहिलं. या थेअरीवर कोणी विश्वास ठेवेना. होता होता त्यांना ते मान्य झाले.

तर दिवाचा ऍक्सिडेंट होणे म्हणजे एखादा चवथी पाचवीतला मुलगा "भलत्या" आरोपांसाठी पकडला जाण्या सारखे होते! आता का? दिवा तसा एकदम पापभीरु वगैरे कॅटेगरी मधाला पोरगा. फर्स्ट इयर इंजिनिअरिंग च्या आमच्या वर्गात होता. त्याला पाहून तो मेकॅनिकल मध्ये इंजिनिअरिंग करणार यावर विश्वासच बसत नसे. एकदा आम्ही असेल आमच्या कॅन्टिन जवळ कटिंग पीत उभे होतो. तिथे काही ऍटलस सायकली "पार्क" केल्या होत्या. (लहानपणी मला NO Parkingच्या बोर्डचा अर्थ उद्यानात खेळण्यास मनाई आहे असाच वाटायचा!असो). तर आम्ही असेच बोलता बोलता कोणाचा तरी धक्क लागला आणि एका ऍटलस चे स्टँड निघाले. ते मेन स्टँड असते ना ते. म्हणजे जे लावण्या साठी सायकल ओढावी लागते ते. दिवा जवळच उभा होता. मी म्हटलं दिवाला "अरे मी धरलीये सायकल तू स्टँड लाव". यावर दिवाने जे काही उत्तर दिलं होतं ते अगदी ऐतिहासिक होतं! म्हणजे कॉलेज च्या मेकॅनिकल इंजिनिअरींग च्या इतिहासात बोल्ड अक्षरांनी लिहून ठेवावं असं. आमच्या कडे असाही एक विद्यार्थी होवोनी गेला!! काही अंदाज करायला जाउ नका. त्याचं ते ऐतिहासिक उत्तर होतं "मला स्टँड लावता येत नाही ..."
ऐकणारे सगळे गार झाले.मला वाटलं लेकराची ऐकण्यात काही गडबड झाली असेल म्हणून पुन्हा सांगितलं..अबे सायकलचं स्टँड म्हणतोय मी. त्यावर पठ्ट्याचं उत्तर अगदी मंद आवाजात "अरे मला येत नाही"!! काय रिऍक्शन द्यावी हेच कळेना.मी मग भनकलो. अबे मेकॅनिकल ला आला ना तू साधं सायकलचं स्टँड लावता येत नाही.
त्या प्रसंगापासून मी नेहमी त्याची शाळा घ्यायचो. प्रश्न विचारायचो आणि फुकटात ज्ञानदान करायचो. टपल्या मारायचो त्याला डिवचायचो. त्याची रिऍक्शन एकच यायची. "निल्या तू जरा व्यवस्थित रहा!!!"
सांगायचा उद्देश. आमचा दिवा हा असा होता. त्याचा आणखी एक गुण म्हणजे त्याला कुठचीही टू व्हिलर येत नसे. अजूनही येत नाही. इंजिनिअरींग ची चारही वर्षे तो कोणाच्यातरी पाठकुळीला बसून येत असे. एकदा तर मी त्याला पल्लवीच्या स्कूटी मागे बसून जाताना पाहिलंय. अगदी विलोभनीय होतं ते चित्र. हा गोंडस सभ्य बाळ तिच्या मागे त्याचं ते टिपिकल दप्तर घेउन बसलेला.
दिवाने अयुष्यात कधी गाडी चालवली नाही आणि आपल्याला येत नाही याचं फारसं काही वाटत नव्हतं. या जनरेशन मध्ये गाडी न येणं म्हणजे दुसर्यावर किती डिपेंडंसी. पण मामा कडे वगैरे जाताना हा रिक्षाकरुन जायचा.त्याला सगळे मित्र डिवचायचे त्यामुळे शिकण्याचा निर्धार करुन त्याने एक दिवस स्कूटी चालवायचे ठरवले. अनुराग पत्क्याने आपल्या स्कुटीची तमा न बाळगता त्याला शिकवण्यासाठी व्हॉलंटिअर केलं. त्या दिवशी दिवा स्कूटीला घेउन धडपडला. पतक्याच्या गाडीची नुसकानी झाली आणि दिवाची गाडी शिकण्याची शेवटली संधी पण हुकली.

दिवा एकदम सरळ मनाचा निष्कपट माणूस.कसलीही डिमांड नसलेला. त्यामुळेच तो आमचा खास बनला. फर्स्ट इयर ला आमच्या ड्रॉईंगशीट पण बनवून द्यायचा. जमेल त्याला जमेल तशी मदत तो करायचा. नंतर नोकरी लागल्यावर साहेबांच्या घरी कंपनीची बस यायची. अगदी स्कूलबस जशी पोरं गोळाकरत फिरते तशी यांच्या कंपनीची बस फिरायची म्हणून साहेबांचं भागत होतं. मग औरंगाबाहून दिवा पुण्याला चांगला जॉब मिळाला म्हणून आला होता.
इकडे पण तो पेम्टी (PMT)नेच फिरायचा. त्याचा ऍक्सिडेंट व्ह्यायचा म्हणजे पेम्टीच पलटायला हवी होती. काही समीकरण लागत नव्हतं.नक्की काय झालंय हे विचारावं म्हणून त्याला फोन केला.

मी "काय दिवा धडपडलास म्हणे ! कुठे आहेस आत्ता?" दिवा- "अरे संचेती मध्ये आहे. पायाचं हाड तुटलंय. रॉड टाकलाय. उद्या एक ऑपरेशन आहे." मी "होय काय. कसं आहे रे हॉस्पिटल? च्यायला नेहमी बाहेरनंच पाहायचो मी! सही आहे तू आत गेलास." दिवा अजिबात न चिडता हॉस्पिटल बद्दल सांगायला लागला. मग मी त्याला आजुबाजुला चांगल्या पेशंट्स कोणी असतील तर सूत जुळवून टाक असा सल्ला दिला. दिवा म्हणाला"अरे काय घेउन बसलायसं. हाड जुळवायला आलोय मी इथे सूत नाही". तर पहिली ५ मिनिटे अशा संवादात गेल्यानंतर मी विचारलं "अबे ते जाउ दे आता ऍक्सिडेंट कसा झाला ते सांग."

तर त्याचं असं झालं होतं की साहेब पिम्टी मधून जात होते. स्टॉप आला आणि दिवा उतरायला लागला. उतरुन एक सेकंद होतो ना होतो तोच समोरुन एक सुमो येउन याच्या पायावर धडकली. पायाच्या हाडाचे किटकॅट चॉकलेटच्या जाहिरातीत करतात तसे तुकडे झाले! लोक गोळा झाले. याला त्याच सुमो मध्ये टाकून हॉस्पिटलला नेण्यात आले. एक ऑपरेशन त्याच दिवशी झाले. दुसरे एक दोन दिवसात करायचे आहे. तो म्हणत होता "अरे हाड तुटलं ते दिसत होतं मला". मी म्हटलं अरे लेका मग मोबाईलच्या कॅमे-याने फोटो नाही का घ्यायचास !!


अशा मस्करी नंतर त्याला जगाचा न्यायच असा आहे हे समजावलं. आपण धावत पळत स्टॉप वर पोचल्यावर कळतं की बस अत्ताच गेली. आपण जेव्हा वेळेच्याआधी पोचतो नेमकी त्या दिवशी बस लेट असते. भरपूर अभ्यास केलेल्या सब्जेक्ट मध्येच कसेबसे ४० येतात. न अभ्यास केलेल्या विषयात मटका लागतो. नेमका आपण स्किप केलेले प्रॅक्टिकल (किंवा प्रोग्राम) आपल्याला परीक्षेमध्ये येतो मग बदलून घेण्याचे ५ गुण वजा होतात. अख्ख्या बॅच मध्ये असं करणारे नेमके आपणच असतो. परीक्षेमध्ये सर्रास चिठ्ठ्या मारणारे कधी न पकडले जाउन रिकाम्या जागा भरा मधली एखादी रिकामी जागा आपण कोणाला तरी विचारतानाच परीक्षकाचे लक्ष आपल्याकडे जाते. एखाद्या मुलीला शाळेत असताना आपण आवडत होतो हे आपले लग्न झाल्यावरच कळते.टिचिंग अस्टिंटशिपची जागा आपल्याच मित्राला मिळाल्यावर ती गेल्याचे कळते! आपण इंडियाचं तिकिट काढल्यावर नेमकं दोन चार दिवसांनीच ते २००$ नी स्वस्त होतं! इकॉनॉमी मधनं बिलियन्स ऑफ डॉलर्स आरामात नेणा-यांना काही होत नाही आणि एखाद्या रविवारी दुपारी बाबा झोपले आहेत हे पाहून त्यांच्या पाकिटातनं ५ रुपये काढताना आपणच पकडले जातो !

तर लोकहो स्कंध पुराणाचा हा अपघाताध्याय अम्ही इथेच संपवतो. तयाचे तात्पर्य हेच की कोणासोबत काहीही होउ शकते. हे आता आम्ही ध्यानात घेतले आहे.दिवा चा ऍक्सिडेंट होउ शकतो तर माझे पण एक दिवस लव्ह मॅरेज झाले तरी त्याचे फारसे आश्चर्य मानुं नयें !



आपला(अभिलाषी)
अभिजित!

भरली वांगी

Category:

प्रतिक्रीया 



ही रेसिपी खास माधवी साठी. भाजीला सुरुवात करण्या पूर्वी एकदा अटॅच केलेले फोटो मोठे करुन पहा.
वांगी(वांगे काही म्हणा) देठ काढून देठाच्या बाजूने उभ्या चार चिरा देउन पाण्यात टाकावीत. आता थोडावेळ त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करायला हरकत नाही(वॉल मार्ट मध्ये वांगं म्हनूण नुसतंच साईझ ने मोठं आणि चवीने शून्य असं काही मिळतं त्यावर हा प्रयोग करु नये.)
या भाजीत सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे मसाला प्रिपरेशन.
मसाला:
दोन मोठे कांदे (अमेरिकेत/इतरत्र असल्यास एकच मोठा कांदा)बारीक चिरावे. ते तसे न चिरल्यास मसाला नीट होत नाही. बारीक चिरा अथवा किसा (कांद्याला! पावभाजीवाला कसा बारीक चिरतो अगदी तसं. तदनंतर मुठभर किसलेले सुके खोबरे व २ चमचे तीळ (नसले तरी चालतं)तव्यावर भाजून घेणे. हे किसलेल्या कांद्यात मिसळा.

लाल तिखट १ चमचा, काळा मसाला, मीठ, खवलेला ओला नारळ, कोथिंबिर, एक चमचा तेल, दाण्याचे कूट २ चमचे, थोडा गूळ घालून मस्त मिक्स करुन घ्यावं. वांगं वातुळ असतं म्हणून त्यात गूळ घालावा हे "मातीच्या चुली" पाहून एव्हाना सगळ्यांच्या लक्षात आलं असेलच.
आता मसाला वांग्यात भरुन घ्यावा. थोडा मसाला बाजुला काढून ठेवावा.

भाजी:
जाड बुडाच्या पातेल्यात तेल,मोहरी,हिंग,हळद घालून फोडणी करावी. त्यात मसाला भरलेली वांगी टाकुन फ्राय करुन घ्यावीत. चांगली फ्राय झाली पाहिजेत.थोड्या वेळाने थाळीत पाणी भरुन ते भाजीच्या भांड्यावर ठेवावे.गॅस बारिक ठेवावा. दोन वाफा येउ द्याव्यात. म्हणजे वांगी शिजतील.(अमेरिकेतली वांगी शिजायला जास्त वेळ लागतो. कधी कधी बाहेरचं आवरण करपतं आणि आत कच्चं राहतं. सो मंद गॅस इज द की)

आता सिंपल आहे मघाशी थाळ्यात ठेवलेलं पाणी आत टाकावं, चिंचेचा कोळ करुन तो त्यात टाकावा. आणि सुरुवातीला काढून ठेवलेला मसाला आता टाकावा. अभी मिक्स करनेका आणि थोडा ढवळनेका. पण वांगी तोडनेका नही.मग झाकण ठेवणेका.
रस किती पाहिजे त्यानुसार पाणी टाकून वांगी पूर्णपणे शिजवावीत.

सजावट:
ओलो खोबरे आणि कोथिंबीर घालून छान सजवावे.

टीप:
१. जाड बुडाचे पातेले नसेल तर तवा ठेवावा त्यावर भांडे ठेवावे.
२. पाणी घालण्या आधी वांगी परतणे महत्त्वाचे आहे अन्यथा भाजी पाणचट होते.

भाकरी मी आणि ढेकर !

Category: ,

प्रतिक्रीया 



"आई, काय गं तू नेहमी भाकरी करतेस ?",असं म्हणून तडतड करणारा लहानपणीचा ’मी’ अजूनही माझ्या डोळ्यासमोर उभा राहतो. आईला सगळं येतच असतं. आई स्वयंपाक करते त्यात विशेष काय असं तेव्हा वाटायचं. तिला कष्ट पडत असतील आपण काही मदत करावी किंवा निदान नावं तरी ठेवू नयेत हे माझ्या गावीही नव्हतं. हे सगळं आठवायचं कारण म्हणजे भाकरी ! नाही नाही मित्रहो मागच्या वेळी सारखी मी भाकरीची रेसिपी सांगणार नाहीये. ती श्टोरीचा अनएव्हीटेबल पार्ट म्हणून आली तर येउ शकते इतकंच !

तर २००६ च्या जुलै महिन्यात मी अमेरिकेला आलो. (हे सांगताना ई- सकाळच्या "पैलतीर" सदरात "माझे अमेरिकेतील अनुभव" छाप मथळ्याचे लेख छापून आणण्यात धन्यता मानणार्या लोकांसारखी माझी छाती वगैरे काही फुगुन आलेली नाहीये ! या लोकांनी आपण भारताच्या वतीने किंवा सकाळचा जो वाचक वर्ग असले लेख वाचतो, त्या जनतेच्या वतीने अमेरिकेत आलेले पहिले वहिले नागरिक आहोत आणि इकडील अनुभव लेखन करणे आपले सामाजिक कर्तव्य आहे. असा स्वत:चा समज करुन घेतलेला असतो! ब्लॉगच्या आगामी अंकात त्या लोकांवर तोंडसुख घेण्याचा माझा मानस आहे!)असो. अमेरिकेस आलो ते सांगावे लागले कारण ष्टोरी चा तो अविभाज्य भाग आहे.

आमच्या विद्यापिठामध्ये बरीच मराठी मंडळी होती.(जिथे विद्येचा कीस पाडला जातो म्हणून कदाचित त्या ठिकाणास "विद्या-पीठ" महणत असावेत !) (असो. वाईट होता.) ७५% आंध्रजनांच्या मानाने ५% म-हाटी जनता आमच्यासाठी बरीच होती!सगळ्यांना मायभूमीची आठवण करुन द्यावी म्हणून मी सरप्राईज़ भाकरीचा बेत आखला. मस्त ५-६ वाट्या पीठ (अफकोर्स ज्वारीचं! मी पुण्या मुंबईच्या मुलींसारखा स्वयपाकात तेवढाही काही "ढ" नाहीये !) घेउन मळायला सुरुवात केली. आणि भाकरी थापायला घेतली आणि थापताच येईना. च्यायला आता काय करायचं? सगळे प्रयत्न करुन झाले थोडं पीठ मिसळलं, मग मिश्रण घट्ट झाल्याने त्यात थोडं पाणी मिसळलं.सहाजिकच पाणी जास्त झालं, त्यात पुन्हा पीठ टाक असे प्रकार सुरु झाले. पुन्हा एकदा पाणी टाकल्यावर लक्षात आले की राजा हे "फ्रिकी चक्रा" असेच सुरु राहिले तर सगळं पीठ संपून जाईल आणि हाती पिठाच्या गोळ्याशिवाय काही लागणार नाही.(तसंही आजवर हाती काही लागलं नाहीये, पण असो ते विषयांतर होईल.) गाजावाजा करुन मराठी जनतेला घरी बोलावलं होतं त्यामुळे त्यांना आयतीच संधी मिळाली. माझी यथेच्छ टिंगल करुन मंडळी निघून गेली. मीच पाय पुढे केला होता मग ते तर ओढणारच! एरव्ही मराठी लोकं पाय पुढे न करताही एकमेकांचे पाय ओढतात. इथे तर त्यांना चांगलं निमित्त होतं.
इतर मंडळी गेली असली तरी मी धीर सोडला नव्हता. न जाणो काही चमत्कार होउन यातून खाण्यायोग्य तरी भाकरी बनवता येईल असा माझा विश्वास होता. भाकरी थपता येत नव्हती यावर उपाय म्हणून डायरेक्ट तव्यावर गोळा ठेवून तो पसरवून पाहिला. थोडा गोल आकार आला. जरा समाधान वाटलं.

पण लग्नाच्या वेळी सुबक वाटाणार्या बायका एका बाळंतपणानंतर जशा आपला शेप सोडून अस्ताव्यस्त पसरायला लागतात तशी माझी भाकरीही हळूहळू शेप सोडू लागली.आकराशी काय करायचे चवीने समाधान झाले म्हणजे झाले, अशी त्या नवर्यांप्रमाणे आपली समजूत काढीत (भाकरीबद्दल हां !!!) मी पुढे आणि काय होतंय ते पाहू लागलो.शेवटी व्हायचे तेच झाले. भिजलेल्या खपटाप्रमाणे तयार झालेल्या पदार्थांच्या त्या अनौरस अपत्याचे नामकरणा न केलेलेच बरे असे मला वाटले. कुमारीमाता आपल्या अर्भकास अनाथाश्रमाच्या दाराशी किंवा हिंदी सिनेमाप्रमाणे कच-याच्या पेटीत टाकून लोकांच्या नजरा चुकवून चोरट्या अंगाने जशा पळ काढतात तसं हे पिठाचं लोढणं कुठे तरी दडपून आपणही किचनच्या बाहेर पळ काढावा असं वाटत होतं! पण मी काही कच्च्या गुरुचा चेला नव्हतो. त्या पदार्थास काही तरी भविष्य द्यावे म्हणून मी आता त्याच पिठातून थालीपीठ करायच्या प्रयत्नाला लागलो. आणि माफक प्रमाणात यशस्वीही झालो.

पण भाकरी जमली नाही हा आरोप जो माथी लागला तो लागलाच. इंडियातून निघताना मला चांगली जमली होती हे आठवत होतं. नेमकं इकडे काय बिनसलं होतं काय जाणे. पण तिकडे पीठ कालवाताना पाणी किती टाकायचे हे सांगायला आई होती. पण इकडे मी पहिल्यांदाच सत्ता हाती आलेल्या जवाहरलाल नेहरु सरकार सारखा धडपडत होतो!

तर सांगायचा हेतू हा की त्या दिवसापासून मी भाकरीचा धसकाच घेतला. कधी कधी भाकरी खाण्याची लहर येई पण पुढे मागे बायको आल्यावर करेल ती, अशी मनाची समजूत घालत होतो. मध्ये थोरल्या बंधुंचं शुभमंगल असल्याच्या योगानं देशावर एकदा वारी झाली पण जेमतेम दहा दिवस घरी होतो आणि त्यात लग्न. या धांदलीत लक्षात असून सुद्धा भाकरी खायचं विसरुन गेलो. एकूणात आज दोन वर्षात भाकरी खायचा योग आला नव्हता.शेवटी तब्बल जवळपास दोन वर्षांनंतर मी पुन्हा एकदा भाकरी करण्याची हिंमत केली. माझा रुममेट गावाला गेलेला. त्यामुळे जे काही बरंवाईट होईल ते आपल्यावरच होईल. हे माहिती होतं. इतरांचं टेंशन नव्हतं. आज यशस्वी होउनच बाहेर यायचं अशी मनाशी गाठ बांधून मी किचन मध्ये शिरलो.

इकडे जे पीठ मिळतं ते ताजं नसल्याने भाकरी बिघडते. त्यासाठी गरम पाणी करुन ते पिठात मिसळावे असा अतिशय महत्व पूर्ण सल्ला देशपांडे काकूंकडून मिळाला. इकडे भाकरी थापायला परात नव्हती त्यामुळे त्यावर मी एक शक्कल शोधून काढली. सरळ कटिंग बोर्डवर भाकरी थापायची. थापताना एकाच दिशेने भाकरी फिरवायची म्हणजे तुटत नाही. हाताला पीठ लावत लावत प्रेमाने फक्त चार बोटाचा वापर करुन भाकरी थापली की आपोआप चांगली होते. तवा अगदी गरम असला पाहिजे. मग अलगद पिठाची बाजू वरच ठेउन भाकरी तव्यावर टाकायची. त्यावर पाणी टाकून हाताने फिरवून सारखे करुन घ्यायचे.वरचा भाग थोडासा कोरडा पडला की भाकरी पलटायची. चांगली भाजली की नंतर विस्तवावर धरायची. भाकरी आपोआप फुलते. हे थेरॉटिकल नॉलेज घेउन मी पुढे झालो. स्टेप्स तंतोतंत फॉलो केल्या.

सुंदर मुलीला आपण तासभर टापावं आणि काही अपेक्षा नसताना अचानक तिने स्माईल द्यावी तशी गत झाली हो!ध्यानी मनी नसताना भाकरी झक्कस बनली. दिसायला तर अगदीच भाकरीसारखी होती!! शेवटी भाकरी असो वा पोरगी दिसणे महत्वाचे !! पुढचे पुढे पाहता येतं. काय बरोबर आहे की नाही? :)

मला मग अगदी रहावेचना. आणि मी चक्क भाकरी लोणच्याबरोबर खाल्ली. आहाहाहा. ती चव म्हणजे अगदी अविस्मरणीय ! शाळेत शिकवणारे जुने मास्तर रस्त्यावर भेटावे आणि जुन्या आठवणी उफाळून याव्या तशी आमच्या मेंदूत भाकरीची जुनी चव चेतवली गेली. अगदी आई करते तशी चव झाली होती. येsssssss स्वत:ची पाठ थोपटून घेतली मी. आणि मग बेत एकदम फाकडूच करावा म्हणून भराभरा पिठले करायला घेतले. मी पिठले करायल जाउन बर्याच वेळा शेकून घेतलं आहे! दरवेळी पिठाच्या गुठळ्या व्हायच्या. घरी बसून या पदार्थांवर आयता ताव मारणार्यांना यातली कळकळ उमजायची नाही. पाणी गरम करुन पाहिलं, पीठ हळूहळू पेरुन पाहिल. पण नाही. शेवटी एक हमखास उपाय मिळाला. फोडणीत पाणी टाकून नंतर पीठ मिसळण्यापेक्षा आधीच थोडे गरम पाणी करुन त्यात हाताने पीठ मिसळावे. म्हणजे गुठळ्या होत नाहीत.

एकाचा एकेक दिवस असतो म्हणतात. तसा आजचा दिवस माझाच होता. सगळं व्यवस्थित झालं होतं.सगळी मेहनत करुन शेवटी तीन भाक-या आणि पिठलं घेउन जेवायला बसलो. याज साठी केला होता अट्टाहास असं वाटायला लागलं. काही तरी मिसिंग आहे असं लक्षात आलं. भाकरीवर मग चमचाभर तूप ओढलं. आणि स्वर्ग दोन बोटे राहिला! तसा स्वर्ग दोन बोटांच्या अतंरावर बसच्या प्रवासात, रांगेत बर्याच वेळा येउन गेलाय. पण हा स्वर्ग निराळा ! लागलीच इंडियात आईला फोन करुन माझा पराक्रम सांगितला. घरी फोन करुन स्वपराक्रम सांगण्याचे प्रसंग तसे विरळच ! नाही तर एरव्ही आमच्या प्रतापांनी त्रस्त झालेल्या लोकांनीच ते काम स्वत:वर घेतलं होतं ! फोनवर आईला पण भडभडून आलं. लेक नसल्याने जी कमी वाटत राहिलेली ती मी भरुन काढतोय असं वाटून तिला समाधान वाटलं.

तीन भाक-या बकाबका संपवल्यानंतर जी संपॄक्तता वाटली त्याला तोड नाही. इतके दिवस आपण या सुखाला पारखे राहिलो होतो हे जसं लग्नाच्या पहिल्या राती नव-याला जाणवतं तसंच मलाही वाटून गेलं! जेवण संपवून स्वयंपाक घरात परतलो. नुकतच एखादं महायुद्ध संपलेल्या रणांगणासारखी हालत झाली होती. जिकडे तिकडे अवशेष पडले होते. पीठ मळायला घेतलेलं भांडं त्याच्या आजूबाजूला सांडलेलं पीठ, खरकटा तवा, चिकट झालेला कटिंग बोर्ड, पाणी ओतण्यासाठी घेतलेल्या काचेच्या ग्लासवर, गॅस बंद करायच्या बटणावर लागलेली पिठाची बोटे, जमिनीवर सांडलेलं पायाला कचकच लागणारं पीठ हे सगळे झालेल्या घटनेची हकीकत ओरडून सांगत होते. त्यांना गप्प करणं भाग होतं. पोटात पडायचं ते पडलं होतं त्यामुळे सगळं आवरायला अगदी जिवावर आलं होतं. हे सगळं आवरायला रात्रीचे साडे दहा झाले.

सगळं आवरुन चकाचक करुन झोपण्याच्या तयारीत होतो आणि अगदी ध्यानी मनी नसताना अचानक ती आली !ती आली आणि मन अगदी तिच्या जुन्या आठवणीत रमुन गेलं, चेहर्यावर आपसूकच समाधान उमटलं. बर्याच दिवसात तिचं येणं झालं नव्हतं. तिच्या येण्याने आनंदलेल्या मनाने मी बेडरुमकडे वळलो. आपल्या वाचकांत बरीच वात्रट जनता भरली आहे आणि त्यातली अनेक मंडळी मला चांगल्याप्रकारे ओळखतात म्हणून जाता जाता शंकेला वाव नको म्हणून तिचं "नाव घेतो".









आपला ना कुणी वाली ना कुणी केअर टेकर
आणि जी आली होती
ती म्हणजे दुसरी तिसरी कुणी नव्हे
तर होती ढेकर !!!





-----------------------------------------------------------------------------------

झटपट भेळ

Category:

प्रतिक्रीया 




माझ्या पद्धतीची झणझणीत भेळ जी ५-७ मिनिटांत करता येते.






साहित्य: कांदा, चिंच, टोमॅटो, बटाटा, कोथिंबिर, मुरमुरे/चुरमुरे, शेंगादाणे, फरसाण, बारीक शेव

कृती:

एक कांदा थोडा मध्यम व थोडा बारीक चिरुन घ्यावा. टोमॅटो बारीक चिरावा. एक मध्यम आकाराचा बटाटा उकडून घ्यावा.

चिंचेचं पाणी कोळून तयार करुन घ्यावं. त्यात अगदी थोडा गुळ किंवा चवीपुरती साखर, १-१/२ चमचा लाल तिखट टाकावं. पाणी व्यवस्थित हलवून घ्यावं.


एका भांड्यात चुरमुरे घ्यावेत. त्यात मध्यम चिरलेला कांदा, शेंगादाणे, टोमॅटो, उकडलेला बटाटा कुस्करुन व अंदाजाने थोडेसे फरसाण टाकावे. १/२ किंवा तिखट जास्त अवडत असल्यास १ चमचा तिखट आणि चवी पुरतं मीठ टाकून हालवून घ्यावे. आधी कोळून तयार केलेले चिंचेचे पाणी मिश्रणात हळू हळू टाकावे. जास्त पाणी टाकल्यास चुरमुरे अगदी मऊ होउन जातात.

प्लेट मध्ये भेळ टाकल्यावर वरुन थोडासा बारीक चिरलेला कांदा, त्यावर बारीक शेव व कोथिंबीर टाकवी.


टीप:

चिंच नसेल तर दही घालून भेळ करता येते.
केल्याबरोबर लगेच खावी. जास्तवेळ ठेवल्यास ओलेपणाने भेळ मवाळ होते.
मोहरीची फोडणी देउन केलेली भेळही चांगली लागते.








मोटार पहावी घेउन !!!

Category:

प्रतिक्रीया 








काल परवा पर्यंत कॅब करुन कुठे जायचं तर ६ डॉलर लागतात म्हणून जायला कंटाळा करणारा मी चक्क या आकड्यावर तीन पूज्ये चढवलेली रक्कम घेउन मोटार बाजारात उतरलो होतो. विश्वास बसायला थोडं जड जात होतं माझ्या विरोधकांना आणि थोडंसं मलाही.
कंपनीने बोनस देउ केला होता त्याचा सदुपयोग करावा आणि सार्वजनिक दळणवळणाच्या दृष्टीने भिकार असलेल्या या देशात जाण्या येण्याची सोय करावी या विचाराने मोटार घ्यायचं ठरलं. अमेरिकेत पहिल्यांदा आलो तेव्हा कंपन्याची नावं पण ठाउक नव्हती. होन्डा आणि फोर्ड हे दोन ब्रान्ड सोडले तर काही माहीत नव्हतं. विद्यार्थीदशेतल्या दीड वर्षात गाड्यांबाबत जाणून घेण्याची काही उत्सुकता वाटली नव्हती. नोकरी सुरु झाली आणि जाण्या येण्याचा प्रश्न भेडसावू लागला. या भागात बस वगैरे काही नसल्याने रोज सकाळी आठ वाजता आणणार कोण आणि संध्याकाळी सोडणार कोण हा प्रश्न होताच. सुरुवातीचा काही काळ अभिजीत सोबत राहत असल्याने त्याच्या गाडीतनं ये जा व्हायची. पण आता प्रश्न ऐरणीवर आला होता. आणि मी गाडी घ्यायचं ठरवलं (गाडी म्हणजे कार. पुणेकर दुचाकीला गाडी म्हणतात म्हणून हा खुलासा !!)
सुरुवात केली पण काय करा्यचं गाड्या कुठे पहायच्या ओ की ठो माहित नव्हतं. मग कुणी तरी सुचवलं की क्लासिफाईड्स मध्ये पहात चल. तिथे सेकंड हॅंड गाड्या चांगल्या मिळतात. तिकडे एक दोन जुनाट ट्रक महिनोन महिने नांदत होते. फारसं काही हाताला लागलं नाही. नंतर कोणा कडून तरी क्रेग्स लिस्ट बद्दल कळालं.
http://www.craigslist.org/ इथे गाड्यांचा मोठा खजाना हाती लागला. पण काय घ्यावं काय बघावं याचं काही अंदाज येत नव्हता.
जिएम आणि फोर्ड या अमेरिकन गाड्या सापडायला लागल्या. चिकार खूष झालो. झक्कास झक्कास गाड्या $४००० किंमतीला दिसायला लागल्या. आमच्या आनंदावर विरजण पडायला काही फार वेळ लागला नाही. इंटरनेट्वर फिरुन फिरुन कळालं की जॅपनीज गाड्या जास्त टिकाउ असतात. आणि अमेरिकन गाड्यांची १५०,००० माईल्स मध्ये वाट लागते. उलट जॅपनीज गाड्या २००,००० ते २५०,००० पर्यंत खेचता येतात. त्यामुळे त्यांची किंमत जास्त असते. हे ज्ञान आम्हाला नवीनच होते.
मग स्वस्तात चांगली गाडी घेण्याचा हुरुप मावळला आणि बजेट वाढवणे आवश्यक आहे हे कळले.
क्रेग लिस्ट वर लोक गाड्या पोस्ट करतात. काही फोटो सकट काही फोटो शिवाय. आणि लोक तिथे आपापल्या गाड्यांची वर्णनं करतात. आणि किंमती सांगतात. तिथे दोन प्रकारचे लोक पोस्ट करतात.

१. गाड्यांचे डिलर

२. स्वत: मालक

डिलर लोक खूप फसवतात हे कुठुनसं ऐकल्या मुळे फक्त प्रायव्हेट ओनर ची गाडी पहायची ठरवली. आणि आता फक्त जॅपनीज गाडी घ्यायचं ठरवल्या मुळे सर्च मध्ये फक्त होन्डा, टोयोटा आणि निसान या तीनच कंपन्यांच्या गाड्या पाहू लागलो. कंपनीला कंपनी न म्हणता हे लोक मेक म्हणतात. एखाद्या गोष्टीला जगन्मान्य नाव सोडून जगावेगळं काही तरी नाव द्यायचं ही अमेरिकन भाषेतली मेख आहे !! आता टॉयलेट्ला हे लोक रेस्टरुम म्हणतात. इकडे नवीननवीन आलो होतो तेव्हा या अजब संबोधनाने थोडं गडबडलो होतो. आता खरंच लोक रेस्ट घेण्यासाठी तिकडे जातात का? काहीच्या काही. लोक खरंच रेस्ट घेउ लागले तर बाहेर रांगा लागतील. रेस्ट रुमच्या अनेक गमती आहेत पण त्यातली एक सांगतो. कॅंपसजॉब (वेटरगिरिचं स्टॅंडर्ड नाव!) करतानाची. अम्ही असेच सगळे देसी लोक तिकडे काम करायचो. कसली तरी पार्टी होती. त्या पार्टीत एका बाईने आमच्यातल्या एकाले विचारले की Where is the rest room? आमचा हा बाळ्या त्याला काय माहीत रेस्टरुम कशाला म्हणतात. हा पठठ्या त्यांना म्हणतो कसा....You can Rest here !!!

परत परत तेच म्हण्त होता..You can rest here !!! म्हातारबाई तीन ताड उडाली !!! (अजून एक ताड उडाली असती तर तिला रेस्टरुम मिळाली असती !!) असो अमेरिकन्स ना अम्ही वेगळे आहोत हे दाखवायची खाज आहे. असो आपला मुख्य विषय आहे गाडी.

सो Honda, Nissan , Toyota या गाड्यांवर शोध सुरु झाला. गाडी दिसायला चांगली पाहिजे. १००,००० मैल पेक्षा जास्त नको, जॅपनिज पाहिजे आणि बजेट तर कमी. हे म्हणजे स्वत: गल्लीतल्या संत तुकडोजी महाराज विद्यालयात शिकलेले असताना बायको शोधताना कॉनव्हेंटचीच पाहिजे असं म्हणण्या सारखं होतं ! एखाद दोन गाड्या हाती लागायच्या पण रंग काही मनात भरायचे नाहीत. काळ्या, जाड किंवा बारीक सुंदर असूनही जिच्या पराक्रमाच्या गाथा सर्वांना कळालेल्या असतात अशा मुलींना नवरा निवडण्यात जसा चॉईस नसतो तसाच होतकरु सेकंड हॅंड गाडीच्या भावी मालकास गाडीच्या रंगाचा चॉइस नसतो. त्यामुळे मन मारुन हिरव्या गडद रंगाच्या गाडिच्या मालकांनासुद्धा कॉल करायला मी डगमगायचो नाही. कॉल केल्यावर गाडी मालकाला विचारायचे काय? हा प्रश्न पडायचा. आपल्याला तर काही माहिती नसायची. आपला पहिलाच प्रसंग. सुरुवातीच्या एक दोन कॉल मध्ये त्यांनीच दिलेली गाडीची माहीती मी परत त्यांनाच सांगायचो! नाना प्रकारचे लोक भेटायचे. कुणी हसमुख कुणी वैतागलेले.
शेवटी मेक, मॉडेल, इयर, माईल्स, किंमत, अक्सिडेंट्स असतील तर किती आणि कशा स्वरुपाचे हे विचारायचं ठरलं. पहिले काही दिवस फक्त फोन करणे आणि फोटो पाहून ठरवणं चाललं होतं. अनेक बॉब, टॉम, बिल, एरिक भेटले. मला याचं कारण कळलं नाही पण बहुतेक कार मालक आणि डिलर याच नावाचे भेटायचे. मग काही वेळा प्रत्यक्ष गाडी पाहण्याचे योग आले. आपल्या कडे कसं वधुचं वर्णन स्मार्ट सावळी, पाककलेत पारंगत घरकामाची आवड वगैरे असं आलं की चतुर लोकांना मुलगी काळी, जास्तच स्मार्ट, आणि शिक्षण वगैरे फारसं झालेलं नाही हे जसं झटकन कळतं, तसं आम्हाला गाड्यांचे मालक एकही ऍक्सिडेंट नाही, वेल मेन्टेन्ड असं म्हणायला आणि जास्तच पुश करायला लागले की समजून यायचं की काही तरी लफडा आहे. मग आम्ही गोड बोलून काढता पाय घ्यायचो.

गाडिवाले पैसे कॅशिअर्स चेक ने द्या, वायर ट्रान्सफर करा किंवा फक्त कॅश द्या असं जेव्हा म्हणतात तेव्हा तिथे हमखास काही तरी फ्रॉड आहे हे कळले. हळू हळू एक एक गोष्टी कळत होत्या. आणि मी स्वत:ला जाणकार समजू लागलो होतो. CARFAX ने हा सगळा नशा उतरवला. प्रत्येक व्यक्तीचा जसा सोशल सिक्युरिटी नंबर असतो तसा प्रत्येक गाडीला एक VIN नंबर असतो. म्हणजे Vehicle Indentification Number. यावर त्या गाडीची सगळी कर्मकहाणी नोंदवलेली असते. म्हणजे गाडी तयार झाल्या दिवसापासून गाडी कुणी घेतली, कधी घेतली, कुठे घेतली, गाडीचे किती मालक आहेत. म्हणजे एकाने दुसर्याला विकली दुसर्याने तिसर्र्याला असं किती वेळा झालं, कुठे झालं कधी झालं. ही सगळी माहिती VIN नंबर वरुन मिळते.

CARFAX ही अशी कंपनी आहे की जी VIN नंबर वरनं गाडीचा सगळा इतिहास खास तुमच्या साठी ऑनलाईन उपलब्ध करुन देते. अमेरिकेत कुणी कुणासाठी फुकट काही करणार नाही. सो कारफॅक्स असतो ३० $ना. तो पण एकाच महिन्या साठी. तरी पण आम्ही देसी आहोत. तीन जणात एक अकांउट शेअर केले आम्ही. म्हणजे दरडोई १०$. CARFAX चे रिपोर्ट समजायला थोडा वेळ लागतो. गाडी किती महाभागांनी दामटवली आहे, त्यातल्या किती महाभागांनी गाडी ठोकली आहे. मागून ठोकली की पुढून. कधी कुठे केव्हा हे समजते. शक्यतो ऍक्सिडेंट असलेली गाडी टाळावी असं म्हणतात. आणि वन ओनर गाडी चांगली समजली जाते. मग काय सत्र सुरु झाले. Craigslist वर गाडी पहायची. बॉब टोम जो कुणी असेल त्याला कॉल करायचा. त्या कडनं VIN घ्ययचा. CARFAX रिपोर्ट पहायचा. आणि सगळं ठीक वाटलं तरच गाडी पहायला जायचं. हा दिनक्रम रोजचा होतो. रात्रंदिवस गाड्या आल्या का पहायचं. फोन करायचे आणि मग CARFAX. यात विरेंद्र सेहवाग सारख्या ९५% गाड्या बाद व्हायच्या. म्हणजे सुरुवातीला चांगल्या आहेत असं वाटायचं आपण काही बोलून पावती देण्याच्या आत गाडीचा काही तरी मेजर लफडा कळायचा.
तरीही न थकता विवाहोत्सुक मंडळी जसं रोज मॅट्रीमॉनिअल धुंडाळतात तसं मी रोज क्रेग लिस्ट पाहत होतो. यात
http://www.cars.com/ ची भर पडली होती.
अशीच एक सगळ्या क्रायटेरिया मध्ये उतरलेली एक गाडी पहायला आम्ही गेलो. 99 Toyota Camry LE होती ती. Toyota मधे Corolla आणि Camry या दोन गाड्या घेण्याजोग्या आहेत. Camry मध्ये CE, LE असे प्रकार आहेत. ते मी सांगत बसलो तर तुम्ही पळून जाल हे मला माहीत आहे!
एक अमेरिकन जोडपं होतं. बरे वाटले. गाडिच्या कामाची कागद्पत्रं पण होती त्यांच्याकडे. गाडी चालवून पण पाहिली. गाडीचे शेपूटदिवे (Tail Lights) खूपच चकाकत असलेले दिसले त्यामुळे खोदून विचारले असता काकूंनी गाडी मागून ठोकलेले असल्याचे व मागचं सगळं नवीन बसवलं असल्याचं कबूल केलं. तात्पर्य CARFAX मध्ये छोटे मोठे ऍक्सिडेंट्स येत नाहीत. ते फक्त ५०% स्टोरी सांगतं. जस्ट लाईक अ टेलर. पूर्ण चित्रपट तिकिट काढल्यावरच !!
असेच अनेक टप्पे टोणपे खाउन शेवटी कळालं की प्रायव्हेट ओनर कडून गाडी घेणं कटू अनुभव ठरु शकतं. कर्बस्टोनिंग च्या लफड्यात सापड्ण्याची शक्यता असते. कर्बस्टोनिंग म्हणजे ओनर सोडून तिसर्याच माणसाकडुन गाडी घेणं कायद्याने गुन्हा आहे. आणि बरेच प्रायव्हेट ओनर फसवे असतात. एवढं सगळं करुन प्रायव्हेट ओनरकडून गाडी घ्यायची असेल तर गाडीचं टायटल आणि लायसन्स वरचं नाव चेक करावं. टायटल आणि रजिस्ट्रेशन वेगळया गोष्टी आहेत.
हुश्श्श किती लफडी आहेत ना गाडी घेण्यात....
आठवडाभर गाड्यांची यादी बनवायची, फोन करायचे, VIN No. घ्यायचे, CARFAX पहायचा. टेस्ट ड्राईव्ह घेण्यासाठी शनिवारी ६०-७० मैल फिरायचं. आणि एवढं सगळं करुन काही तरी कळायचं आणि पुन्हा पुढच्या आठवड्यात तेच चक्र.
एव्हाना नवी गाडी घेण्याचा विचार मनात डोकावू लागला होता. ५००० डाउन पेमेंट घेउन झोकात गाडी घरी घेउन यावी असा विचार वारंवार येउ लागला. पण शैक्षणिक कर्ज, उधारी, क्रेडिड कार्ड वरील डेब्ट आणि H1 न होण्याची भीती या विष्णुरुपांनी मम गजेंद्राची नव्या गाडीच्या विचारातून सुटका केली.
एव्हाना गाडीतल्या बर्याच गोष्टी कळायला लागल्या होत्या. टाईमिंग बेल्ट, वॉटर पम्प, सील्स या गोष्टी चेंज केल्या आहेत का ते मी तपासू लागलो. होन्डाच्या गाड्या तर कधी सापडायच्या नाहीत. म्हणून मग आता मोर्चा Nissan Altima व Maxima कडे वळवला.
प्रायव्हेट ओनर चा नाद सोडून आता मी डिलर्स पहायला सुरुवात केली होती. डिलर कडून गाडी घ्यायची असेल तर अमेरिकेतला प्रत्येक डिलर खोटारडा आहे ही खूणगाठ मनाशी बांधा. तो तुम्हाला फसवणारच. आता तो क्वालिटी मध्ये फसवतो का प्राईस मध्ये हे तुमच्या नशीबावर आहे. पैशात फसवणारा देवमाणूस समजावा!
अशाप्रकारे अनुभव संपन्न होउन आम्ही गाडी धुंडाळत होतो आणि तोच नजर एका व्हाईट मॅक्सिमावर पडली. सगळं क्लिअर होतं. कारफॅक्स सही. लुक्स सही. नो अक्सिडेंट्स, वन ओनर.....मग आम्ही टेस्ट ड्राईव्ह घेतली. गाडी एकदम पावर्फुल वाटली. आम्ही Pepboys या प्रोफेशनल मेकॅनिक कडे घेउन गेलो. त्याचा रिपोर्ट आला तेव्हा GRE चा स्कोर पाहताना जशी धाकधुक होते तशी धाकधुक होत होती. आणि त्यांनी गाडी चांगली असल्याचा निर्वाळा दिला.
हे म्हणजे इंजिनिअर, चांगल्या कंपनीत नोकरी असलेली, सुंदर आणि मनाने साधी मनमिळाउ डाउन टु अर्थ आणि फक्त एक अफेअर अशी मुलगी मिळण्यासारखं होतं !!!
योगायोगाने अशी खतरनाक डिल आम्हाला मिळाली आणि आम्ही गाडी ४०० जास्त देउन पदरात पाडून घेतली. झोकात गाडी घरी घेउन आलो. नेट्वर फोटो लावले. सगळ्यांनी नव्या नवरीचं कौतुक केलं. दोन दिवस सरले. परवा स्नो फॉल झाला. मस्त वातावरण होतं. सकाळी ऑफिस ला निघालो. चावी फिरवली. आणि काय आश्चर्य. नवी नवरी जशी अडून बसते तशी आमची ठमी अडून बसली. चालू व्हायचं नावच घेईना. आणि तुम्ही जेवढे प्रयत्न कराल तेवढं प्रकरण बिघडतं. आमच्या सततच्या प्रयत्नाने व्हायचं तेच झालं. गाडीची बॅटरी संपली. मग कळलं की यात दोन प्रॉब्लेम असु शकतात. एक तर बॅटरी किंवा स्टार्टर.
एवढ्याने भागलं नाही तर तुमच्या गाडीच्या फ्युअल इंजेक्टर मध्ये प्रॉब्लेम असू शकतो. त्यात नसेल तर निसान च्या इग्निशन कॉईल मध्ये प्रोब्लेम असतो!!!
यावर दोन उपाय आहेत. एक जम्प स्टार्ट किंवा चार्जर आणून बॅटरी चार्ज करणे.
आता सध्या गाडी जम्प स्टार्ट कशी कराची यावर सर्च करत आहे. जम्प स्टार्ट म्हणजे एका गाडीच्या बॅटरीने दुसरी गाडी स्टार्ट करणे. दोन केबल घ्यायच्या पॉझिटिव निगेटिव्ह बघायचं.
मृत बॅटरीचं +ve जिवंत बॅटरीला लावायचं. नंतर -ve केबल घ्यायची. आणि निल्याने एवढं पकवलं म्हणून त्याच्या गळ्यात अडकवायची आणि बेदम चोपायचं !!!!!